Oude Onrust

De schok tijdens mijn geboorte ben ik nooit te boven gekomen. Het heldere licht heeft me verblind. Je kent me ook niet anders dan met bril. Dit licht is bestemd voor de stervende en niet voor een geborene. Het eerste geluid bij mijn komst was oorverdovend, sloeg in als een bombardement. Hier ben ik inmiddels van genezen.
Ondanks mijn valse start was daar altijd een stem die me heeft beschermd. Die me creativiteit aanbood als pleister op de wond.
Mijn engel liet zich niet commanderen. Al smeekte ik op moeilijke momenten.
‘Tegenslagen horen bij het leven,’ fluisterde ze in mijn linkeroor.
‘Het is de prijs die je betaald om te mogen leven, hier heb jezelf voor gekozen. Zonder tegenstellingen stagneert het leven.’

De onrust in mijn hoofd heeft vele losse draadjes, dienen zich aan als beginnende verhalen. Ik kan niet kiezen, niet in staat om ze tot een goed eind te laten komen. Hersenen in een kronkel.
De koude april dagen worden tandenknarsend vermalen,
smachtend naar een warme lentezon. Het gaat al zo snel voorbij.
Angst om dit alles te missen, misschien is het mijn laatste lente,
is het voorjaar alweer voorbij, zijn de eerste bloemen verdwenen,
speenkruid, viooltjes bosanemonen en fluitenkruid verwelkt.

De dood nestelt zich in je, zoals mest die blijft hangen in dichte mist. Met rouwen is dit ook zo. Rouw trekt in een kind. Hieruit ontstaat een behoefte aan bezweringen. Zoeken naar religie en mythische verhalen. Beklemming maar ook hoop.
Als je je best doet zal God je helpen. God geeft en neemt zonder overleg. Hieruit ontspruit ontsporing.
Als ouders geen richting kunnen geven, dan ontspoort een kind. Die gaat opzoek naar de dood. Als de dood niet wordt erkent dan zal die jou wel vinden.

Ons brein is net zo groot als de hemel
Ik beschrijf mijn wereld op vleugels van woorden
Als ik schrijf ontstaat er rust, zit niemand achter me aan
Geen beslissingen nemen ligt aan de grondslag van mijn onrust
Mijn onafgemaakte werk is hier getuige van
Is dat waarom mijn verhaal halverwege een pagina eindigt
Een open einde verzegeld
Zelfs het laatste woord mag niet worden geschreven
Of kent het een diepere betekenis om de mensen op het verkeerde been te zetten, ze een onvoorspelbaar moment te gunnen

Heimwee is als een gif dat doden kan
Mensen gaan kappot door heimwee,
maar dichters niet
Dichters zijn ermee vertrouwd
Een verdovend middel tegen verdriet
Schoonheid wat opboeit uit een verzameling van woorden,
huilende verrukking
Zij zijn de geneesheren van al het heimwee

Ik ben uitgeschreven, mijn werk zit er op,
heb niets meer te zeggen
Mijn schrijven bracht mij thuis,
los van de schijnwerkelijkheid
Thuis ben opgescheept met mezelf,
nu mag ik in de stilte verdwalen
Mijn gehoor bestaat nu nog alleen maar uit kleuren
Niet elke kleur is mooi

Onze afzonderlijke herinneringen worden op den duur tot een gezamenlijk beeld versmolten. Alles gaat voorbij. Niemand is bij machte iets vast te houden.
Het is de levenswind die door mijn hoofd blaast. Schrijven is geen manier om heimwee te genezen. Het is hoogstens een klein stapje dat moet leiden tot zelfgenezing. Het zal nog wel wat jaren duren voordat ik kan zeggen of het schrijven mij heeft gered.

Kun je huilen om woorden die je niet zelf bedenkt
Ontroering voor het wonder dat jou roept
De schoonheid die achterblijft na de dood
We leven in een mooi aquarium maar verlangen naar de zee
We zijn de zee

De wereld drukt een stempel in elfensneeuw
Dit wonder in een geleend leven
Gegeven zonder reden
De aarde is niet altijd bevroren geweest
Eens stroomde het water door haar poriën

Ik kan wel zingen
Doen of ik vrolijk ben
Een lied zingend zo schoon
Van binnen vloeien tranen
Dit wonder in een geleend leven
Gegeven zonder reden
Gefluister in de bomen
Het leven houdt zijn adem in
De storm is gaan liggen
Je hoort een engel zingen
Over het lang verwachte

Hoe moet ik mijn verlorene beschermen
Zodat ze niet vergeten wordt
Opgaat in de dagelijkse dingen
Verloren gaat in de nacht
Hoe kan ik je meenemen als ik er niet meer ben
Jij en ik waren een stem
Tegen wie moet je nu nog praten
Een vlinder een bloem of de zon
Alles wat ons ziet brengt ons samen
Wees dankbaar als je dit mag dromen
Ze begeleidt je verder door de eeuwigheid
Bloemen bloeien voor je afscheid
Maar voor je gaat zing ik nog een lied
Alleen voor jou
Oh sterren die ooit vergaan
Ik ben van jullie geboren
We hebben van de zon gedronken
Het licht dooft langzaam
Mijn dorst is gelest
Ik kijk naar boven
Hier zal het leven niet vergeten zijn

Soms lijkt het of ik de wereld doorzie
We zijn een gebeurtenis
Of dacht je dat ergen iets was wat zich met ons bezighield?
Dat jij in een goed daglicht moet komen te staan
Je best moet doen
Ja, je beter voordoen dat je bent

De saaiheid van de dag verdwijnt omdat er geen indelingen meer zijn
Geen onderscheid tussen dag en nacht
Geen ochtend, geen middag en avond
Geen illusies geen dromerij
Geen tijd
Gedachten neergedaald als zaden van een paardenbloem na een lange onzekeren vlucht

Er overvalt mij een gedachte
Dat het licht niet aan ons toebehoort
Niet voor ons bestemd zal zijn
De hemel is al vergeven
Dat Engelen niet op ons wachten
Wie redt ons van de angst

Kijkend in de leegte
Door het venster van een onbekende wereld
Gedragen door geen gedachten
Wat valt er te bewijzen
Is een ervaring niet genoeg
Of ben je bang om alleen te zijn
Wonderlijke wereld zal ik met je mee gaan
Of hier nog blijven

In een onzichtbaar landschap verschijnen wij
Een schreeuw kan een wereld doen vergaan
Door een gezang een landschap ontstaan
Het geluid raakt iedereen
Is er nu vrede
De vraag is hoelang
In een zichtbaar landschap

Tijd is een gedachte in de eeuwigheid
Slecht een tel dan is het over
Hier neem je een beslissing
Deze kans doet zich misschien maar een keer voor
Ik wil deze droom dromen
Wat men er ook van vindt
Ik wil met mijn handen maken wat ik zie
Met mijn mond geen woord meer spreken
Geen geluid meer horen
Opgaan in alles